Daan reist naar de Kaukasus – (2) Route en voorbereiding

Daan reist naar de Kaukasus

In dit tweede deel ga ik in op de route die ik de komende week af ga leggen, en deel ik enkele van de eigenaardigheden die ik ben tegengekomen bij het voorbereiden van de reis.

 

Toen de knoop eenmaal was doorgehakt en ik wist dat ik deze zomer naar Georgië en Armenië zou gaan, werd het tijd om na te denken over een route. Al snel besloot ik dat ik tot Istanbul aan één stuk door zou reizen. Niet omdat ik steden als Budapest of Sofia niet wil zien, integendeel, maar ze zijn dichtbij genoeg om een andere keer te bezoeken. Mijn richtlijn werd: een paar dagen in Istanbul, en een dikke week in zowel Armenië als Georgië. Dat eerste deel, tot Istanbul, was relatief eenvoudig: hoewel de CityNightLiner van Utrecht naar München redelijk prijzig geworden was, bleek dat makkelijk op te lossen door de trein naar Praag te nemen (overmorgen, dinsdagavond), waar nog wél een voordelig kortingstarief voor gold. Vanuit Praag volgt woensdagochtend een trein naar Budapest. Na etenstijd is het, laat op de avond, tijd voor de nachtbus richting Sofia. Er rijden ook wel treinen van Budapest naar Belgrado en van Belgrado naar Sofia, maar dat levert óf een erg krappe aansluiting, óf een extra overnachting op. De alternatieve route, vanuit Budapest via Boekarest naar Istanbul, wordt geteisterd door werkzaamheden, en trein-bus-trein-bus-bus-constructies waar de NS jaloers op zou zijn. Bij wijze van troost heb ik vernomen dat de bussen van Ecolines erg comfortabel zijn, en niet te vergelijken – of te verwarren – met de bussen van Eurolines. Eenmaal donderdagmiddag aangekomen in Sofia wordt het zoeken naar een manier om naar Istanbul te komen. Het geval wil: van en naar Istanbul rijden al ruim twee jaar lang geen treinen, en gecombineerd met nieuwe werkzaamheden in Bulgarije, gaat dat waarschijnlijk neerkomen op een trein-bus-trein-bus-rit. Laten we het zo zeggen: het is goed dat ik in Istanbul geen krappe aansluitingen gepland heb!

Als ik dan vrijdagochtend/-middag op een nog te bezien tijdstip aankom in Istanbul, is er tijd om even bij te komen, en daarna vooral een hoop te sightseeën, vanuit mijn hostel vlakbij Sultanahmet – met privékamer, een luxe die ik mezelf voor het geheel van de reis heb gegund. Na vier nachtjes slapen gaat de reis dan (al weer) verder. Tegen die tijd praat ik jullie bij over het vervolg van de trip, richting eindbestemmingen Georgië en Armenië.

 

Over de NS gesproken: hoe bon ton het ook is om te klagen over ’s lands spoorwegmaatschappij, de Turkse tegenhanger TCDD kan er ook wat van. Zo rijdt er, zoals gezegd, al twee jaar lang geen enkele trein van en naar Istanbul, vanwege werkzaamheden, de aanleg van een hogesnelheidslijn, en van een tunnel onder de Bosporus. Toen ik een paar maanden geleden begon met het plannen van deze vakantie, was er sprake van dat er vanaf 25 mei weer (hogesnelheids)treinen zouden gaan rijden tussen Ankara en Pendik, op 25 kilometer van Istanbul. Door sabotage en diefstal werd de opening uitgesteld tot 4 juli, maar op 2 juli werd bekend dat ook dat niet doorging: volgens geruchten vanwege ziekte van de betrokken minister. De nieuwe datum, 11 juli, hield nog korter stand. Uiteindelijk werd 25 juli de opening verricht door premier Erdogan, en zouden de treinen sinds gisteren rijden. Wie echter vandaag wil kijken of de Pendik-Ankara trein ook is opgenomen in de reisplanner, loopt op de site van de TCDD aan tegen een server error. Kan gebeuren, natuurlijk. Ongewoner: bij het boeken van een treinkaartje van Ankara naar Erzurum in oost-Turkije, wat verder overigens vlekkeloos ging, ontving ik van de TCDD geen bevestigingsmail! Als je niet direct na het boeken de internetpagina/pdf opslaat – ik deed dat gelukkig wel – heb je een probleem. Vervelender werd het toen ik er na eindeloos puzzelen op praktische manieren om van Erzurum naar Georgië te komen achterkwam dat de Turkse busmaatschappijen helemaal geen buitenlandse creditcards accepteren, in tegenstelling tot wat ik had gelezen. De Armeense spoorwegen hadden daarmee dan weer, opmerkelijk genoeg, helemaal geen moeite mee… Eén van de Turkse maatschappijen was dan wel weer zo sympathiek om alvast de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor ‘de’ ongelukken die plaats gaan vinden, zonder ‘eventuele’ of ‘mogelijke’ bij wijze van kwalificatie….

Sympathiek!

Waar het omgaan met vervoerderssites vraagt om veel geduld en hoepelspringbereidheid, levert het zoeken naar accommodaties vooral veel voorpret op. Denk aan het kaliber ‘onze dochter spreekt Engels en een vriend van een broer van mijn man heeft een Mercedes waarmee hij je naar de kust kan brengen’. Sowieso: het aantal advertenties waarin een Mercedes een rol speelt, is immens. Daarnaast ben ik heel wat andere blogs tegengekomen: van de jongen die in een treincoupé kwam met een Indiër die christen was geworden omdat hij Amerika zo’n mooi land vond tot het meisje dat in Yerevan zo van slag was dat de medewerker van de lokale KFC in no time haar order uit haar hoofd kende… En natuurlijk de foto’s, youtubefilmpjes, en reisgidsen – de Lonely Planet is vooral praktisch, de Dominicus is verhalender en heeft meer beeldmateriaal; van douches in Tbilisi waar het water verwarmd wordt met houtsvuur, bijvoorbeeld.

Het moge duidelijk zijn: ik heb er zin in! De komende anderhalve dag staan nog in het teken van praktische en mentale voorbereiding, en dinsdagmiddag ga ik dan daadwerkelijk op pad. Ik laat vermoedelijk komend weekend weer van me horen – als de wifi het doet, althans… Dan met mijn eigen eerste ervaringen! Voor nu dank voor het lezen, en een mooie week gewenst :). Vragen en opmerkingen? Graag!

Etchmiadzin, het ‘Armeense Vaticaan’ foto: Areg Amirkhanian

Geef een reactie