Daan reist naar de Kaukasus – (1) Verlanglijstjes en bureaustoelreisjes

Daan reist naar de Kaukasus

In dit eerste bericht neem ik je mee naar de wereld van het armchair travelling, en introduceer ik de keuze voor mijn eerste (land)reis van formaat: van Utrecht naar de Kaukasus.

De Kaukasus. Een gebied dat al enige tijd vrij hoog op mijn uitgebreide (en gelukkig denkbeeldige) reisverlanglijst staat. Hoe het daar precies beland is, kan ik niet helemaal meer reconstrueren. Misschien was het de beschrijving op Wikivoyage:

The Caucasus is a mountain range lying between the Black Sea and the Caspian Sea, part of the boundary between Europe and Asia. It is a dense, warm, friendly and generally safe region, with diverse landscapes and a wealth of ancient churches, cathedrals and monasteries.

foto: Shaun Dunphy

Wie vervolgens even doorklikt, ziet al snel een overvloed aan waanzinnige voorbeelden van die kerken, kathedralen en kloosters voorbij komen (zie rechts). Ook de claim van Armenië als eerste officieel christelijke land ter wereld – overigens betwist door Georgië en met name Ethiopië – wekt (cultureel-historische) interesse, zeker in combinatie met de roerige geschiedenis van Perzische, Ottomaanse en Russische overheersing. Banalere overweging: het is er goedkoop genoeg om een aantal weken in redelijk comfort te verblijven. Maar wat wellicht de doorslag heeft gegeven om juist deze zomer het gebied aan te doen: er lag een mooie route om de reis over land af te leggen. En met ‘over land’ bedoel ik: per trein en bus.

Dit is, zo heb ik de afgelopen maanden gemerkt, meestal het punt waarop ik de gezichtsuitdrukking van mijn gesprekspartners een hybride stand zie zoeken tussen verwondering, verbijstering, lichte verontrusting, en meer ‘ver*ings’. Laat me dit uitleggen: hoewel mijn daadwerkelijke reiservaring nog zeer bescheiden is, ben ik sinds enige tijd een vrij fanatieke armchair traveller. Dat is een soort containerbegrip voor mensen die zich op allerlei manieren met reizen bezig houden terwijl ze niet zelf, uh, op reis zijn. Je kan het vergelijken met research doen om je volgende vakantiebestemming te bepalen, maar dan op een permanente quasihobbyistische basis. Dat kan bijvoorbeeld inhouden dat je willekeurige landen opzoekt op het eerder genoemde Wikivoyage om te kijken wat daar zoal de moeite waard is, hoe je er het best kan komen, en waar je dan op moet letten. Zo leer je dan dat je, als je naar Ethiopië gaat, je visum beter niet vooraf kunt kopen. Er zijn op het vliegveld van Addis Abeba namelijk twee rijen: één rij voor Ethiopiërs en mensen die al een visum hebben, en één voor mensen die nog een visum moeten kopen. Omdat de meeste passagiers Ethiopiërs zijn, wordt je zorgvuldige voorbereiding onmiddellijk afgestraft: als je al een visum gekocht had, beland je in Addis in een veel langere rij.

Dit verklaart natuurlijk nog op geen enkele manier waarom ik deze reis zo nodig over land wilde afleggen. Dat is met name te danken aan één man, te weten de Man in Seat 61. Over de site van deze Mark Smith kan ik allerlei dingen zeggen, maar het belangrijkste is dat het de allerbeste overzichtswebsite is over reizen per trein(+ferry) die er te vinden is. Die status dankt hij vooral aan de combinatie van zeer volledige, bruikbare en actuele informatie én zijn inspirerende en verleidelijke reissuggesties. Zijn devies: waarom zou je naar afgelegen vliegvelden gaan om jezelf in een metalen kist te stoppen en naar steeds dezelfde wolken te kijken, als je ook kunt kiezen voor een comfortabele trein vanuit waar je een stuk meer ziet, en die je in de meeste gevallen recht in het centrum van de plaats van bestemming brengt? Op die vraag zijn natuurlijk een hoop zinnige antwoorden te geven die met tijd en geld te maken hebben, maar vanuit mijn bureaustoel ben ik getransformeerd in een discipel van de Seat 61-school. Zodoende verlekker ik mij aan alle uithoeken van de website, met een bijzondere fascinatie voor het betere transcontinentale werk: New York naar San Francisco via Chicago en de Rockies, bijvoorbeeld, of de voor buitenlanders spotgoedkope en zeer scenic treinen in Australië. En natuurlijk: de verschillende Trans-Siberië-lijnen. Een van die laatste – richting Vladivostok – staat voorlopig voor volgend jaar gepland. Daarmee vergeleken is de Kaukasus in ieder geval qua afstand een eitje! En zo werd de knoop doorgehakt voor een landreis naar Georgië en Armenië. Een reis naar fascinerende en nog grotendeels ontoeristische oorden – dat is niet per se belangrijk, maar wel interessant – en tegelijkertijd een mooie eerste oefening in de wereld van couchettes, marshrutka’s, grensposten en een flinke dosis oud-sovjet-absurdisme….

StalinsDeathMask2009

Een kopie van Stalins dodenmasker, in het licht hagiografische Stalinmuseum in Gori, Georgië. foto: Tiviet, http://commons.wikimedia.org/wiki/File:StalinsDeathMask2009.JPG

 

De volgende keer: de voorbereiding van de trip. Keuzes over waar, wanneer, hoe lang, hoe, en vooral: een bonte verzameling opmerkelijkheden die ik bij het plannen en inlezen ben tegengekomen!

Geef een reactie